Ontwikkel talenten

Ontkoppel talenten Vandaag mocht ik weer even naar Luk Dewulf luisteren tijdens een training, gekoppeld aan zijn nieuw ontwikkelde talentenkadoosje. Hij introduceerde voor mij een nieuw woord: ontkoppeltalenten. Talenten (lees: activiteiten waardoor je de tijd vergeet en die als vanzelf gaan). Lees bij mij: ga bakken in je mooie keuken met jaren-zeventigmuziek op de voorgrond, zonder plan of idee of je wel alle ingrediënten in huis hebt. En als iets ontbreekt, bak je gewoon iets anders of wordt het net een beetje anders. Om vervolgens zo heeeeerlijk te bluffen én van binnen te genieten dat de cake precies zo is geworden zoals je bedoelde en iedereen die het proeft liefdevol mmmmm zegt, omdat jijzelf zo enthousiast bent. Dát zijn die ontkoppeltalenten en momenten dus. Je hebt ze nodig. Voor iedereen zijn ze anders: wandelen, vrijen, bakken, lezen, kijken naar je kinderen of naar Jamie Fraser uit Outlander… als het maar ontkoppelt van druk, spanning, tempo, presteren en stress. Als dat je nog niet zo goed lukt, ben je van harte welkom bij mij. Ik heb namelijk net een heeeeerlijke cake gebakken. Liefs 💛

De P van patat

De P van patat (Bijna) elke vrijdag eten we dus patat. Manlief gaat daarna naar de 35+. ( het getal streelt inmiddels zijn ego want het is al 45+ en voor hem 55+). Ik heb een volle praktijkdag op vrijdag en mijn kinderen houden van patat. Jinte, mijn oudste dochter, met een laag IQ, houdt van voorspelbaarheid. Ze vraagt daarom elke vrijdag op de app: wat eten we vandaag? En elke vrijdag ontstaat dan spontaan de family Keuning quiz. Ik antwoord altijd met P.  Iedereen Plaagt Jinte een beetje en bedenkt iets met de P. Van Poerenkool tot een nieuw soort Slavisch gerecht: Palvova. De voorspelbaarheid dat we er inmiddels elke vrijdag een spelletje van maken, maakt Jinte gelukkig. ‘S avonds zegt ze dan even dat niemand het goed had maar dat zij al wist dat we patat gingen eten. Alle anderen genieten zichtbaar van binnen.  Humor heeft vele lagen en verbindt. Kleine ritueeltjes doen dat ook. En het hoeft niet veel te zijn.  Als het maar met een P begint, elke vrijdag er is en de P van pindasaus maar niet vergeten wordt. Liefs

Mislukte cake

Mislukte cake We kennen het wel: die momenten waarop je als ouder met de klok in de hand staat en jezelf afvraagt of je er wel genoeg voor je kinderen bent geweest. “Ik ben er niet genoeg voor ze geweest. Het afgelopen jaar,” biechtte een vader onlangs op tijdens een ouderbegeleidingsmoment dat ik geef naast het coachen van kinderen. Niet bijzonder, toch? Iedereen herkent wel dat gevoel, wanneer je – ondanks je allerbeste bedoelingen – even tekortschiet. Je bent ziek, het werk loopt over, of je relatie zit in de knoop. In de hulpverlening noemen we dit ‘emotioneel niet beschikbaar zijn’. Het is tijdelijk, en geloof me, het is niet zo schadelijk als het klinkt. Onze kinderen hebben een enorme veerkracht en vaak staat er een heel netwerk klaar om in te springen. Denk aan de leerkracht, opa, buurvrouw, ooms en tantes die, als tijdelijke vervangers, hun liefde en aandacht royaal uitdelen. Soms ontstaat daar zelfs iets moois, zoals een hechte band met opa of een buurvrouw die alles geeft wat ze heeft. Ik herinner me mijn eigen periode van ziek zijn: elk van mijn vier kinderen kreeg steun van de mensen om ons heen. Niet altijd genoeg van mijzelf, maar wel genoeg om te voelen dat ze geliefd waren. Ik heb mijn eigen kinderen verteld dat ik spijt had dat ik er niet genoeg was geweest – en wat bleek? Het werd me meteen vergeven. Die woorden, al zo eenvoudig, brachten een gevoel van opluchting dat ik met een warme lach deel met een vader die er duidelijk mee worstelde. We sloten dat gesprek af met koffie en een mislukte, maar oh-zo-heerlijke cake. Want ja, niet alles gaat altijd perfect – en dat is helemaal oké.  Misschien is het wel precies die imperfectie die het leven en het ouderschap zo mooi maakt. Practise what you preach: wees er, met al je gebreken, en geniet van de momenten waarop alles gewoon een beetje chaotisch maar altijd liefdevol is. Liefs

Het moet eerst schuren voordat het glad wordt

Het moet eerst schuren voordat het glad wordt Ongemakkelijke situaties – of het nu tussen ouders en kinderen is of gewoon tussen mensen onderling – kunnen voelen als schuren. Dat ongemakkelijke gevoel, dat een mix is van schaamte, schuld en soms een vleugje nalatigheid, raakt ons allemaal wel eens. Het is die ruwheid die even pijn doet, maar tegelijkertijd de deur opent naar groei en ontwikkeling. Want weet je, het is net als bij alles in het leven: het moet eerst schuren voordat het glad wordt. Die vervelende momenten, die we liever vermijden, zijn eigenlijk kansrijke situaties. Ze bieden ons de ruimte om te leren, te helen en onszelf – en elkaar – een beetje beter te begrijpen. Dus de volgende keer dat je jezelf of je kind betrapt in een ongemakkelijke situatie, onthoud dan dat ook dit deel is van het proces. Met elke schuurmoment wordt er gewerkt aan een gladder, sterker geheel. En soms, als je er met een beetje humor en veel liefde naar kijkt, besef je dat die kleine schurende momenten de basis leggen voor iets moois. Liefs

Die andere moeders doen ook maar wat

Die andere moeders doen ook maar wat Als pedagoog weet ik maar al te goed dat elk gezin uniek is. Er is dus geen universele opvoedingsstijl die voor iedereen werkt – en dat is precies wat ik zo mooi vind. Daarom sluit ik me graag aan bij de kernwaarden van opvoeding: liefde, verbinding en rust. Mijn eigen stijl valt absoluut onder de categorie liefdevolle verwaarlozing. Soms heeft het eerste woord het meeste gewicht en soms ook het laatste… Nu hoor ik je denken: “Verwaarlozing? Maar dan ben je toch even niet betrokken?” Integendeel! Het “liefdevolle” eraan zorgt ervoor dat het nooit om loslaten gaat, maar om het loslaten van de druk van perfectie. Het is mijn manier om te zeggen: “Doe het op jullie eigen unieke manier.” Soms betekent dit dat je even niet de hele boel moet managen, maar gewoon even moet vertrouwen op de kracht van spontaniteit, humor en liefde. Iedereen weet dat het af en toe oké is om de touwtjes wat te laten vieren – zolang de liefde maar blijft stromen. Het gaat erom dat je als ouder in actie komt wanneer het nodig is, maar ook ruimte laat voor de kleine blunders en onverwachte momenten. Want, zeg nou zelf, hoe leer je niet door te proberen, te struikelen en dan weer op te staan met een glimlach? Dus ja, als pedagoog en als ouder ben ik ervan overtuigd: er is geen pasklare methode. Wij vieren de unieke, soms wat verwarde, maar altijd liefdevolle manier van opvoeden. Want uiteindelijk draait het om het delen van liefde en het creëren van verbinding, op een manier die bij ons past.  En troost je met de gedachte dat iedereen aan het proberen is. Dat iedereen ooit eens moeder of vader is geworden en gestart is met leren. En ja, dat gaat gewoon met vallen en opstaan. Liefs. .

Veerkracht

Als het leven een wedstrijd is dan win je soms en dan leer je soms. Mijn laatste maanden vielen onder de tweede categorie.

Seks op je vierenveertigste

Ik haal hem na zijn middagpauze op van school voor ons tweewekelijkse coachingsuurtje. Heeeel veel energie en nog meer vragen.
Een hoog bewustzijnsniveau en nieuwsgierig naar de wereld en naar de mens. Als je tien jaar bent, is dit best wel lastig. Vooral lastig omdat de omgeving niet op je is afgestemd. Om hier een weg in te vinden, ben ik er.
We werken aan doelen maar het meeste gaat intuïtief.

Vandaag is er een vraag.

Nelleke? ‘Ja, jongen, zeg het eens.’
‘Hebben vrouwen van 44 nog seks?’
Trickie, doelbewust en compleet begrepen. Dit wil je weten als je tien jaar bent. Heeft je coach nog seks? Hoe eerlijk is ze daarover? Kan ik daarna ook meer vragen?

Gelukkig weet ik van deze ouders dat seks geen giechelonderwerp is maar als een natuurlijke behoefte wordt besproken.

Pluim voor deze ouders.

Maar ja, is het aan mij om hier antwoord op te geven? Past dit wel bij zijn doelen? Vanwaar deze vraag?
Of raakt deze vraag mijn eigen grens? Of denk ik dat er zo’n grens moet zijn bij hulpverleners?

In een kleine seconde heb ik de situatie helder en vraag ik hem: ‘Wat denk je zelf?’
‘Ik denk vrouwen zonder verkering niet en vrouwen met verkering of een man wel.’

En dan ben ik het moment, als mezelf, zonder kader, eerlijk en kwetsbaar.

Natuurlijk mag hij dit vragen. En wat een eer dat deze vraag mij wordt gesteld. Ik geef antwoord.

Wanneer je samen bent, eet je samen, overleg je samen, verdien je samen, voed je samen op en heb je samen seks. Daar geniet je samen van.

Het antwoord volstaat. Hij vraagt niet door, loopt wel door en radert door, ik zie het aan zijn blik.

‘Dus, Nelleke, jij hebt seks.’

Ja, ik heb seks.

‘Dacht ik al’ zegt hij met een grijns van voldoening.

Vervolgens hebben we het over het groeien van piemels en de verhouding tot de schoenmaat, wat als eerste stopt met groeien: een piemel of een voet en over al groeiende piemels bij klasgenoten.

Erg interessant allemaal. Het uur vliegt voorbij.
We zetten ons gesprek en het intieme gehalte ervan in perspectief. Want hier kun je niet met iedereen over praten. We besluiten dat zijn moeder dit mag weten en verder niemand.

Ik zie hem tevreden lachen. Net een stukje volwassener dan een uur geleden. Want er is hem een geheim toevertrouwd; een volwassen geheim.

Zijn coach is 44 jaar en heeft gewoon nog seks.