Kinderen vallen.
Van hun fiets.
Bij schoolschaatsen.
En soms ook gewoon… sociaal.

Niet gekozen worden met voetbal.
Een vriendinnetje dat toch niet kan afspreken.
Of erachter komen dat je toch niet de nieuwe Messi bent.

Welkom in het leven.

En eerlijk? Dat is maar goed ook.

Want al die mini-tegenvallers zijn eigenlijk mini-trainingen.
Voor later. Voor het échte werk.

Als we bij elk hobbeltje zeggen: “Ah nee joh, dit voelt niet goed, we doen het niet”, dan onthouden kinderen vooral: ik kan dit blijkbaar niet aan.

Terwijl… ze kunnen vaak veel meer dan we denken.

Dus: laat ze even balen.
Laat ze even mopperen.
Laat ze desnoods dramatisch op de bank hangen alsof hun leven voorbij is.

En daarna?
Staan ze gewoon weer op.

En jij?
Jij bent er. Met een arm, een knipoog en misschien een:
“Kom, kampioen, morgen nieuwe ronde.”

Niet alles gladstrijken.
Wel altijd naast ze blijven staan.

Zo groeien geen perfecte kinderen…
maar wel veerkrachtige mensen